پاسخ «فرهنگ زبان، لغت نامه نیست» نامه ای از « تهران » به نامه ای از « لندن »
هو الحقّ
«اَللّهُمَّ شَرِّفنا بِشِرافَتِ القُرآنَ و العِتره» «درد دلِ تمدّن ها!»
به رَغمِ مدّعیانی که منع عشق کنند جمالِ چهره ی تو حجّتِ موجّهِ ماست«حا فظ»
گر چَشمِ دل بر آن مَهِ آیینه رو کُنی سیرِ جهان در آینه ی رویِ او کُنی
خاک سیه مباش که کس بر نگیردَت آیینه شو که خدمتِ آن ماهرو کُنی «سایه»
راستی کن که راستان رستند در جهان راستان قوی دستند «اوحدی مراغه ای»
شکرِ نعمت ، نعمتت افزون کند کُـفر نعمت از کـفَت بیرون کـند
لطـف حـق بـا تـو مـداراهـا کنـد چونکـه از حـد بگـذرد رسـوا کند
نصــرُ مِـنَ الله و فتـحٌ قـریب چشماتو باز کن ندهندت فریب
پاسخ «فرهنگ زبان، لغت نامه نیست»
نامه ای از « تهران » به نامه ای از « لندن »
با سلام و عرض احترام به محضر استاد عزیز «علیزاده طوسی» پاسخ نامه ی بیست و یکم از سال یازدهم را تقدیم می دارد.
در قسمتی از نامه به هنگام شرح آن عزیز پیرامون واژه ی «فرهنگ» آمده است که؛
«اهل زبان و معنی به طور کلّی از کلمه ی «فرهنگ» ممجموعه ی آموخته ها و دریافته ها و اندیشه ها و باور ها و آرمان ها و کردارهایی را به ذهن می آورده اند که نمودار معنویّت یک انسان والا می دانسته اند.»!
استفاده از افعال «می آورده اند» و «می دانسته اند» در ذهن مخاطب چنین تصوّری را ایجاد می کند که، «اهل زبان و معنی» در ازمنه ی پیشین وجود داشته اند و اکنون در میان افراد فرهیخته ی هر جامعه نایاب شده اند!
در انتهای نامه استاد عزیز مرقوم فرمودند که؛
«حالا شما یکی از افراد نسل جوان امروزی، اگر خبری از «فرهنگ زبان فارسی» نداشته باشی، و از زندگی فرهنگیِ دوره ی هزار و چهارصد ساله ی اخیر عمر دراز جامعه در «متن زبان فارسی» بریده شده باشی، زبانی که تو با بیرون کشیدن «الفاظ» از لغت نامه های عالم و از کارگاه لغت سازی رسمی و شخصی، با آن حرف بزنی و بنویسی، با همه ی شباهت های لفظی که با «صورت» زبان فارسی دارد، در «سیرتِ» خود زبان فارسی نیست.»
استاد عزیز قبول دارند که بشر در برخورد اوّلیه با هر چیز یا پدیده، مأمور به قضای ظاهری است! یعنی قضاوت ما در ابتدا بر اساس ظاهر یا صورتِ موضوعات و پدیده هاست و سپس سیر استکمالی تا بی نهایت جهت وسعت ادراکی و قوّت پژوهشی ما ادامه می یابد.
لذا «صورتِ» زبان برای هر زبانی از جمله «فارسی» کفایت می کند که آن را مورد قبول قرار دهیم. مثل امتحانات عدیده و
هم تراز «تافل» و امثالهم در هر زبانی!
لیکن سلیقه ی استاد عزیز در مورد «سیرتِ زبان» به متون با ارزش تر و ادبی مستغنی مرجوع می شود که جایگاه آن در میراث فرهنگی هر زبان و تمدّنی قرار دارد که پشت کار داشته باشد.
زبانتان همواره تند و تیز و شیرین باد.
گاوان و خران بار بردار www.facebook.com/positiveknowledge14 اهل قلم و اهل فلسفه
به زآدمیان مردم آزار Positiveknowledge.blogfa.com مهرداد رضوی "گلستان سعدی" 25 مهر ماه 1396 17Oct 2017
همی میرَدَت عیسی از لاغری تو در بند آنی که خر پروری! "بوستان سعدی"